Augmentacja kości

Regeneracja (augmentacja) kości to bezpieczny, dobrze udokumentowany zabieg, który umożliwia wszczepienie implantów tam, gdzie jeszcze kilkanaście lat temu było to niemożliwe. Wydłuża czas leczenia (nawet o 6–12 miesięcy) i podnosi koszt, ale przy właściwych wskazaniach daje szansę na trwałe, estetyczne i funkcjonalne uzupełnienie braków zębowych.

Wymagające augmentacji ubytki kości powstają najczęściej w wyniku :

• Wcześniejszego zabiegu chirurgicznego
• Długotrwałego braku zęba – naturalny zanik kości (atrofia) wskutek braku bodźców żucia.
• Usunięcia torbieli, guzów lub przewlekłych stanów zapalnych.
• Urazu,
• Genetycznie uwarunkowanego zaniku (wady wrodzonej),
• Pneumatyzacji zatoki szczękowej,

Do zabiegu augmentacji kwalifikuje się Pacjentów, u których występują :

• Ubytki poziome
• Ubytki pionowe
• Ubytki mieszane, złożone, poziomo-pionowe

Główne metody regeneracji kości

1. Regeneracja kierowana (GBR – Guided Bone Regeneration) – polega na wypełnieniu ubytku kości materiałem zastępczym i przykryciu go membraną (resorbowalną lub nieresorbowalną). Membrana chroni ubytek przed wrośnięciem szybko dzielącego się nabłonka i tkanki łącznej, dając czas komórkom kostnym na odbudowę.

2. Podniesienie dna zatoki szczękowej (sinus lift)
Stosowane w bocznych odcinkach szczęki (okolice przedtrzonowców i trzonowców). Zatoka szczękowa po utracie zębów ulega pneumatyzacji (powiększa się kosztem kości). Zabieg można wykonać dwoma sposobami:

• Otwarty (przez okno kostne) – przy większych ubytkach. Specjalny dostęp do zatoki, uniesienie błony śluzowej zatoki i wypełnienie przestrzeni materiałem kostnym.

• Zamknięty (przez łoże implantu) – przy mniejszych brakach kości (ok. 2–4 mm). Implant jest wprowadzany, a przez jego kanał podaje się materiał regeneracyjny.

3. Przeszczep autogeniczny (z własnego ciała pacjenta) posiada najlepsze właściwości osteogenne). Pobiera się blok lub fragment kości najczęściej z żuchwy (okolica spojenia lub gałąź żuchwy), rzadziej z biodra lub piszczeli. Zaletą jest obecność żywych komórek, wadą – konieczność drugiego pola operacyjnego i ograniczona ilość materiału.

Materiały stosowane do regeneracji

• Autoprzeszczep (kość pacjenta) – osteogenny, osteoindukcyjny, osteokondukcyjny.

• Alloprzeszczep (kość ludzka, przetworzona, bezpieczna) – osteokondukcyjny, słabsza indukcja.

• Ksenoprzeszczep (np. Bio-Oss® – kość bydlęca) – tylko osteokondukcyjny, bardzo popularny.

• Materiały syntetyczne (fosforany trójwapniowe, hydroksyapatyt, bioglasy) – przewidywalne, bezpieczne.

• Membrany (kolagenowe – resorbowalne, PTFE – nieresorbowalne, wymagające usunięcia po zakończeniu procesu regeneracji)